Overwerken

All in! Hij zat onderuitgezakt in zijn stoel. Zijn Spaanse tronie was zorgvuldig afgedekt met zonnebril en baseball cap. Zijn gezicht was niet te lezen. De rest van de tafel had reeds gefold. Met twee heren in mijn hand had ik geen volle zekerheid, maar de river bood verder weinig interessants. Bovendien speelde dit persoon roekeloos. Hij ging all in op een limiet-tafel, wat zoveel betekende als dat hij op sterven na dood was. Ik had de gelegenheid om hem het laatste duwtje richting verdoemenis te geven, en ik constateerde dat ik dit niet aan me voorbij kon laten gaan. Ik checkte. Ergens van binnen wist ik dat dit een moment van zwakte betrof, voorbijgaand aan de kansrekening. Ratio maakte plaats voor hoop.

Toen legde hij zijn twee azen uit.

"Let's go to Atlantic City!" Ik was even overrompeld door dit voorstel uit de richting van mijn Chinese collega Pen. Atlantic City, ook wel "het Las Vegas van de Oostkust" genoemd, is een badplaats dat zich sinds de jaren 70 heeft ontwikkeld tot gokstad. Met gokken heb ik weinig tot geen ervaring. Als eerstejaars student heb ik ooit eens een paar euro ingezet op de roulettetafel, die vervolgens door het toeval linea recta richting het afvoerputje werden gedirigeerd. Daar was voor mij de kous mee af. Maar Atlantic City had toch enige aantrekkingskracht...

Chris en Haj waren enthousiast, wat betekende dat de gehele Spano-groep bij de kwestie betrokken was. We besloten ons toe te leggen op poker. Aangezien dit spel niet tegen "het huis" wordt gespeeld, liggen de kansen er niet bij voorbaat ongunstig voor. (Bovendien heeft ene professor Van der Genugten mij ooit eens uitgelegd dat poker geen kansspel is, maar gebaseerd is op behendigheid. Enfin.) Om niet geheel onbeslagen ter ijs te gaan, suggereerde ik om een oefensessie te houden. Aldus, op een donderdagavond bleven wij in het lab om te overwerken. Als inzet speelden we met bouwstenen voor het construeren van scheikundemodellen, bij gebrek aan beter. Vele jaren geleden heb ik me wel eens aan pokeren bezondigd, en geleidelijk aan kwam het oude gevoel terug, herinnerde ik de regels.

Op zaterdagochtend troffen wij elkaar. Haj, Chris, Pen en ik. Een Greyhound-bus bracht ons naar Atlantic City, waar een kordon aan casino's om onze entree smeekten. Onze keuze viel op Caesars, welke toepasselijkerwijs is aangekleed als Romeins paleis. Voorbij de poorten troffen wij een tijdloos gekkenhuis van zinnenprikkelende beelden en geluiden. Eindeloze rijen gokautomaten, eenarmige bandieten, met aan het roer de pokerzombies. Tafels voor Blackjack, Baccarat, en obscure games met ongetwijfeld belabberde winstkansen. Er waren paardenraces, een onfortuynlijk rad. En helemaal achterin, op een verhoging: de pokerarena.

Met mijn versgekochte fiches kon ik direct aanschuiven aan een tafel. De croupier knikte ingetogen, om vervolgens als een wervelstorm de opeenvolgende rondes te dirigeren. Naast me zat een man die bij alles wat hij deed "sorry" zij. Aan mijn andere zijde zat een jongeheer, die achteraf gezien de best spelende pokeraar was. Verder werd ik vergezeld van twee dames op leeftijd, en een dikke Amerikaan met een dito stapel fiches. Tenslotte trof ik Chris in de hoek, met naast hem een Spaans-uitziende man.

Het gevoel een half uur te hebben gespeeld contrasteerde met het vijfvoud dat bleek te zijn verstreken op de klok. Na afloop waren Chris en ik beide tevreden. Het niveau aan tafel was consistent goed geweest, en wij hadden steady meegespeeld. Slechts een persoon had het verbruid. Zwalkend liep hij langs ons heen, in een walm van alcohol. Zijn twee azen hebben het niet kunnen voorkomen.